Flashback

به مناسبت بسته شدن یاهو 360

گاهی آدم نسبت به یه سری از چیزا که شاید اهمیت خاصی هم نداشته باشن احساس تعلق خاطر می کنه.

360 هم که دیگه روز آخرشه برای من یکی که همچین حالتی رو داره.

خیلی از ماها اینجا با هم آشنا شدیم، خیلیا از ماها اینجا به هم علاقه مند شدیم از همدیگه چیزای زیادی یاد گرفتیم.

قدیما که روابط شکل و شمایل دیگه ای داشت برای کسایی که با هم دوست بودن خیلی مهم بود که چه موقع و کجا با هم آشنا شدن نمی دونم بعدها که نشستیم و داریم خاطراتمونو مرور می کنیم یادمون میاد که کدوم کامنت، کدوم بلاگ، کدوم عکس نفر مقابل توجهمون رو جلب کرد که باعث شد جرقه آشنایی بوجود بیاد.

خیلیا اینجا هستن که برای من جایگاه خاصی دارن، خیلی ها هم هستن که قبلاً جایگاه خاصی داشتند ولی غیر از ارزش انسانی دیگه کمترین اهمیتی برام ندارن همینطور من برای خیلی ها، تجربه آشنایی با آدمای خیلی خوبی رو داشتم که مدتیه ندیدمشون امیدوارم شرایط جوری تغییر کنه که باز هم کنار هم باشیم.

می تونم بگم اکثر کسایی که توی 360 بودن الان یه خونه جدید مثل فیس بوک برای خودشون پیدا کردن ولی با شناختی که از خودم دارم بعید می دونم دوباره سراغ زندگی مجازی از این دست برم چون تجربه این چند سال برای من بیشتر زوایای تاریک وجودمو به رخم کشید تا نقطه های قوتی که داشتم رو.
امیدوارم همیشه چرخ 360 درجه زندگی اونطور که به صلاحتونه براتون بچرخه.

محمد

The Boy who used to smile all the time

پی نوشت1: با اینکه امیدی ندارم ولی آرزو می کنم ایرانی ها همون راهی رو که توی 360 رفتن توی فضاهای دیگه نرن.
پی نوشت2: فکرشو بکنید فردا که می خواید به بلاگ به صفحه خودتون سر بزنید، دیگه نیست.