من هیچ وقت حس خاصی نسبت به هیچ مناسبتی ندارم، غیر از یه دونه که باید حالا حالاها منتظر باشم. دیشت با یکی از دوستان حرف می زدم، می گفت ای کاش عید 2 3 هفته دیر تر بود تا بتونم تا قبل از تحویل سال با اونایی که رابطم تیره و تاره آشتی کنم، گفتم چیکار به عید داری، گفت اینا همش بهانه س
اینا همش بهانه س!؟
وقتی به دور برم نگاه می کنم، می بینم واقعاً اینا همش بهانه س، برای خوشحال بودن، برای خوب بودن، برای کنار هم بودن، برای انتقال حسای خوب، البته همیشه هم اینطوری نیست ولی خوب حداقل هرکسی در حد خودش تلاششو می کنه، وقتی تقویم باستانی ایران رو نگاه می کنیم، در حد روزهای هفته برنامه برای شادی داریم و این یه حس خوب برای همه مردم درست می کنه
فکر کنم باید یه تجدید نظری توی رابطه م با مناسبت ها داشته باشم، حداقل می تونم اینطور وانمود کنم که برای من هم مهمه، کمترین عایدی که داره از خوشحالی دیگران منم خوشحال می شم
0 نظر:
ارسال يک نظر